Opowiadanie z rysunkiem, stronica 3 ::: Piotr Baca Jazzski Wiśniewski <i>Anioły</i>

przejście:

Od autora

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

linki

Muzyka autora

ANIOŁY

(opowiadanie dialogiczne) alo, jest tam kto?! O, dzień dobry aniołowi. Przepraszam najuprzejmiej, czy mógłby anioł mi pomóc? Nie mogę, czemuś, wdrapać się na tę mgławiczkę. Uff. Dziękuję serdecznie. - Proszę bardzo. Anioł, widzę, dziś nie w formie? - A, tak. Chyba jednak nie dziś jeno, a od dłuższego czasu słabuję. Nie pojmuję, co mi dolega - nostalgicum, czy inny spleendor. Proste fruwanie ostatnio trudność mi sprawia. - Po co anioł się tu wspiął? Jakaś misja? - Żadna tam misja. Po prostu pogadać się chce z kimś drugim, tak zwyczajnie, o anielskich sprawach. - Pogadać, mówi anioł. A, czemu nie? Lubię pogawędzić, kiedy nie ma nic do roboty. - Ja nawet mam laborację, ale nijak nie mogę się do niej zabrać, tak mnie coś męczy, żeby wymienić parę dogmatów z kimkolwiek. Więc - nie przeszkadzam? - Daliwciór, nie. Naprawdę, chętnie. Tylko, przyznam się aniołowi, trochę przejadły mi się te nasze książkowe gawędniki pełne prawd objawionych, a swój egzemplarz, to nawet gdzieś zawieruszyłem. Jednym słowem - czy nie moglibyśmy pogawędzić na tematy jakieś własne? - Co też anioł... zaprawdę... Jakie WŁASNE?! - No, wymyślone, z rozumowania. - Niechże anioł nie bluźni. Jakiego rozumowania, na litość (znów się zasapałem!), przecież nie rozumujemy, kiedy wszystko jest zapisane. To Ludzie rozumują; anioł dobrze się czuje? - Znakomicie. Powiem więcej: odkąd nie używam gawędnika, lęgną mi się w rozu... w jaźni takie jakieś, jakby wyższe zagadnienia. "Nad"-anielskie, powiedziałbym. Na przykład o Ludziach. - I bardzo dobrze. Niech się anioł szczerze pomodli do swojego Człowieka Stróża o szczęśliwe odnalezienie gawędnika. To zawsze pomaga. Jaki jest anioła patron? - Mój - grzesznik Antoni. A anioła? - Grzesznik Alfons - Też dobry. Ale mnie nie chodzi o to, żeby szukać zguby. Dobrze mi z tym, kiedy myśl moja błądzi w sferze niepojętej. Czasami udaje mi się mentalnie znaleźć pośród spraw człowieczych. Naprawdę. Wydaje mi się wtedy, ze jestem jednym z Nich i umiem robić to, co Oni. - Dobre sobie. Aniołowi może się wydaje, że dotknął rzeczy wyższych, ale przecie i tak anioł nie pojmie czym Oni tak naprawdę się zajmują i jak skomplikowane są w istocie Ich egzystencje. - A jeżeli powiem aniołowi, ze doszedłem w tym do niejakich wyników? - Ciekawe. I czego, też, aniołowi udało się dociec? - Na przykład, Oni jedzą. - No, wiadomo. Każdy aniołek wie, że Ludzie jedzą. - Ale ja wiem ponadto, że Oni, tego co jedzą, nie wypuszczają ze swojej drugiej strony w tej samej postaci, w jakiej zjedli. - Nie? A co Oni, niby, temu robią w międzyczasie? - Oto jest pytanie. Moje spekulacje poszły dwiema drogami: Albo to jedzenie uszlachetniają i po wypuszczeniu jest to już jakaś cenna substancja, albo przeciwnie - wysysają je z wszelkich wartości, a potem odrzucają jako odpad. - Mnie się wydaje, że anioł zbytnio fantazjuje. A nie może być po prostu tak, że wchłaniają różności, żeby je w swoim wnętrzu zanalizować, poczem normalnie zwracają naturze? - Tak? A dlaczego jedzenie po pobycie w Człowieku ma kolor jednolity i unormowany kształt? - Nie wiem. A ma? - Gdyby się anioł interesował sprawami bardziej górnolotnymi, a nie tylko klepał dogmaty z gawędnika, to by wiedział, nawet nie tylko to. - A w czem jeszcze anioł umie mnie oświecić? - Bo rozumiem, że ma mnie anioł za ciemną masę. - Och, stukrotnie przepraszam! Nie to chciałem wyrazić. Bo, widzi anioł, wiadomo mi jeszcze, że kiedy Ludzie uwalniają jedzenie (po tej analizie), to robią to zwykle według pewnego mistycznego ceremoniału. Każdy z Nich, kiedy zamierzy takie uwalnianie, udaje się do specjalnego pomieszczenia, gdzie nie może być z nim nikt inny, jeszcze zamyka za sobą wchód i tam uskutecznia ten obrzęd. Takich pomieszczeń Ludzkość zbudowała bez liku, w wielkiej rozmaitości konstrukcji. Ale łączy je jedna cecha - doskonałość formy wnętrza. Nieskazitelnie jednolity styl - wszystko zakomponowane tak, jakby służyło tylko jednemu celowi. Czasem jakiś uwalniający dokonuje na jednej z wewnętrznych ścianek małego, rytualnego wpisu, na ogół nawiązującego do treści zastanych już inskrypcji. - To by, zaiste, przemawiało za koncepcją uszlachetniania. - I mnie się tak wydaje. Zwłaszcza, że uwalnianie odbywa wprost do takiego bardzo specjalnego, centralnie położonego urządzenia, zawierającego wodę, najpewniej rytualnie przygotowaną. Znaczyć to może, że uwalnianą substancję chroni się przed kontaktem ze światłem, albo powietrzem - które mogłyby ją skazić. - Jednym słowem, poznawszy tak wielkie rewelacje, ma się anioł za kogoś lepszego. Czy tak? - A, nie. Bo, niech sobie anioł wystawi, im więcej poznaję, tym lepiej widzę małość swojego anielskiego bytu na tym chmurnym pagórze. - Całe szczęście. A więc - obaj jesteśmy nadal jednako maluczcy. - Mniej - więcej. - Co to znaczy, mniej - więcej? - Widzi anioł... jak by to aniołowi powiedzieć... ja nie tylko spekulowałem myślowo. Imałem się także praktycznych eksperymentów. - Straszne! Jakich? - No, próbowałem połknąć różne rzeczy. - Zgroooza! I co? - No, burczy mi, o, tutaj, i jakby... uwiera. - Tuuutaj?! - Właśnie. - Ale, co poradzić, na niebiosa, co poradzić?! - Może, jeśli anioł pozwoli, udam się chwilowo na stronę, dobrze? - Ale wróci anioł? - Wrócę, wrócę. I opowiem, czy udało mi się uwolnić to, co mam na myśli. - To może ja tymczasem polecę po mój gawędnik? Jest w nim taki dział z poradami - bo ja mam dość niedawne wydanie - to sobie razem przejrzymy - może będzie tam jakaś rada na burczenie w tym... no, tam, gdzie anioł pokazywał. - Nie ma sensu, proszę anioła, nie ma sensu! Ja zjadłem mój gawędnik właśnie. Jeżeli więc uda mi się go teraz odzyskać w, jak się spodziewam, uszlachetnionej postaci - pozyskamy z niego taką wiedzę, że gawędnik anioła zda się nam jako gniot nad gniotami i tylko apokryf. - Tedy, niech anioł wydala co prędzej! Skrzydła mi mrowią z ekscytacji! A, niech mnie grad! * - Dobrze, że anioł już wrócił. Nie posiadam się z ciekawości. No i co wyszło? - Nie wiem. - Jak to? Ale jest coś? - No, jest, ale... - Co - ale? Czy może anioł pokazać? - Chyba tak, no, nie wiem... - Niechże anioł w końcu pokazuje! Nie godzi się zwlekać w obliczu takiej wzniosłości! - Pro... proszę. - Co, co to jest?! - No, właśnie? Co to? Takie żółto-rude i dziwnie przecieka przez palce! - Tylko, niech anioł uważa, jak rany! a jeśli skapnie aniołowi i, nie daj losie, na Ziemię poleci?! - Trudno. Najwyżej się dowiedzą, że tutaj, na górze też egzystuje ktoś, kto potrafi przetwarzać dane. ***

Opowiadania i rysunki -- 3 --

Piotr Baca Jazzski Wiśniewski

ANIOŁY

ANIOŁYQva