Opowiadania i rysunki -- 4 --
Piotr Baca Jazzski Wiśniewski
- do strony 1
- do strony 2
- do strony 3
- do strony 4
- do strony 5
- .
- .
- Muzyka autora
- Galeria
- Felietony obyczajowe
- Autor o sobie
- Sensacje
- Obstalunki
przejście:
Od autora
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
linki
CZEKANIE NA CZŁOWIEKA
(opowiadanie)
yła ósma pięćdziesiąt siedem. Stałem schowany w załomie muru nieznanego mi budynku w pewnym mieście - nie moim mieście. Mój zetlały prochowiec niemal idealnie zgrywał się odcieniem z poszarzałą ścianą. Wysłużony kapelusz zsunąłem głębiej na oczy - naprawdę miałem odczucie, że po tym zabiegu widzę jeszcze ostrzej, niż zwykle. Moja schowana w kieszeni ręka bezwiednie poczęła gładzić zimną stal noża. Trzymając rękojeść pomiędzy opuszkami palców a śródręczem, swobodnym kciukiem przesuwałem powoli, raz za razem, wzdłuż ostrza, jakby sprawdzając stan naostrzenia, choć przecież doskonale był mi wiadomy. Bez tego, nie znajdowałby się w tym momencie tutaj, w mojej dłoni. Po chwili, mimo iż wydawałem się sobie całkowicie opanowanym, uświadomiłem sobie, że również palce drugiej ręki w przeciwległej kieszeni, metodycznie pocierają stalowy przedmiot. Było to dłuto rzeźbiarskie, dość długie, cienkie, o kątowym przekroju - w jednorodnym, miękkim materiale było ono w stanie zagłębić się precyzyjnie na zamierzony dystans - tu pomyślałem o grubym kawale kory. Gdzie ja taki widziałem? Nad morzem?
Otrząsnąłem się z niepotrzebnych teraz wspomnień. Zadanie które mi powierzono i które przyjąłem, wymagało wcześniejszego zdobycia pewnej wiedzy. Dlatego doskonale wiedziałem, że człowiek na którego w ten zimny, wrześniowy poranek czekam, ma zwyczaj raz na dwa tygodnie przemierzać to właśnie podwórze. Podobno był zawodowcem. Zdaje się, że najlepszym. Z zajętego przeze mnie miejsca będę go widział dobrze, niczym manekina na wystawie. Dzisiaj jest właśnie wyliczony dzień i godzina. Ponownie patrzę na zegarek. Jest ósma pięćdziesiąt dziewięć. Wydało mi się, że wskazówka przeskakując kolejne kreski sekund, czyni to coraz bardziej nerwowo. Mnie jednak tym rozedrganiem zarazić nie mogła - zbliżając się do dwunastki, stopniowo potęgowała u mnie tylko koncentrację.
Wtem, nagły dreszcz zimnym biczem przeszył mój korpus! Skóra na plecach zadrgała; napięła się do granic pod naporem dotkniętych wstrząsem mięśni. Lamparcim susem uskoczyłem na metr w bok. Lądując, sprawnie ugiąłem nogi w stawach, a miękko sprężynujące podeszwy moich butów dodatkowo wygłuszyły odgłos zetknięcia z podłożem. Jedną ręką natychmiast sięgnąłem za kark, pod koszulę. Poczułem chłodną wilgoć. Nic więcej. Podniosłem wzrok do góry. Nade mną - nie więcej niż o metr - sterczał pordzewiały daszek. Na jego wyszczerbionym końcu powoli, bardzo powoli, zbierała się następna kropla nocnej jeszcze, rosy. Paskudztwo, potrafiło znaleźć drogę pomiędzy brzegiem kapelusza a postawionym kołnierzem płaszcza, wcelować za koszulę i ugodzić w żywe, na czym innym skupione ciało.
Zobaczyłem go! Z winy krótkiego rozprzężenia, spowodowanego przez idiotyczny incydent z żywiołem wody, dostrzegłem go o trzy sekundy później. Ale mojej sprawy zepsuć to już nie mogło. Oto, przebrany w drelichowe ubranie człowiek, dźwigając potężną, metalową maszynerię, przecinał placyk - dokładnie jak się spodziewałem - na ukos. Ruszyłem w jego kierunku. Moje opóźnienie nadrobiłem, wydłużając kilkanaście pierwszych kroków. Energicznie, choć bezgłośnie, dopędziłem go na metr przed osiągnięciem środka podwórza; lecz o ułamek sekundy wcześniej on zatrzymał się sam. Zastygłem również, maleńki zyskany moment poświęcając na obserwację - co teraz zrobi. Czego by, zresztą, nie uczynił - miałem go: tuż przed sobą, odwróconego plecami.
Człowiek, pewnymi, profesjonalnymi ruchami rozmieścił mechanizm na betonowym podłożu. Z kieszeni bez pośpiechu wyjął niewielkie, metalicznie połyskujące narzędzie. Następnie począł beznamiętnie uderzać nim w jakiś detal umieszczony z niewidocznej strony owego urządzenia. Rozległ się donośny, dzwoniący dźwięk metalu. Człowiek zaś krzyczał.
"Noże ostrzę! Nożyczki! Metalowe narzędzia! Paaarasole naprrrawiam!"
Wyjąłem z kieszeni wszystkie nawtykane mi przez ciocię przedmioty. Byłem absolutnie pierwszym klientem.
***
